Serenade

• O, Kunigond! O, Kunigond!
• Heel mijn genezen minnemond!
• Ontwaak, zoodat uw boezem ziet
• Den drieklank van mijn liefdelied!
• De smartgeur van mijn grooten teen
• Juicht door den nacht der eeuwen heen.
•  
• O, Kunigond! O, Kunigond!
• Slaap door, en kijk terwijl in 't rond:
• Ziet, hoe de heete regen schijnt,
• Hoe druipend kil de zon verdwijnt,
• De krijtrots ruischt ruischt, de beek verwelkt,
• Terwijl de boer zijn kiekens melkt.
•  
• O, Kunigond! O, Kunigond!
• De plek, waar eens ons graf op stond,
• Snelt henen in onbluschbren vaart,
• De wurmen fladren hoog bij d' aard,
• De koe beklimt den torenklok,
• Onwrikbaar, in gestaag geschok.
•  
• O, Kunigond! O, Kunigond!
• Mijn ogen puilen uit mijn mond,
• 'k Druk in mijn schedel haar op haar,
• En 'k pers mijn ooren op elkaar;
• Hoort hoe 'k, den brauw bedekt van 't schuim,
• Mijn tranen wegpink met mijn duim.
•  
• O, Kunigond! O, Kunigond!
• Se sneeulaag dondert, kakelbont,
• Als, lonkend naar uw Deodaat,
• Uw rechter neusgat opengaat,
• Hier staan ik, in parfait amour!
• (Ik zelf niet maar mijn oudste broer.)
•  
• O, Kunigond! O, Kunigond!
• Ik doe je tusschen haakjes kond,
• Alsdat ik stierlijk van je hou,
• En morgen met je zuster trouw,
• Het wicht, in 't zuigen lang vergrijsd,
• Bemint de melk—geef mij maar rijst.
•  
• O, Kunigond! O, Kunigond!
• Hoog boven de vergane grond!
• Wen straks de telegraafdraad breekt,
• Dan slaapt gij rustig door, dat spreekt,
• Maar ik klim, staande op mij kop,
• Een sportenloozen ladder op.
•  
• O, Kunigond! O, Kunigond!
• Wee! Godin Amor schiet zijn lont.
• Ruik hoe, terwijl gij wordt geschaakt,
• Uw kleinzoon in vervoering raakt,
• Onz' ouders, die in 't water staan,
• Zien ons, twee arme wezen gaan.
•  
• O, Kunigond! O, Kunigond!
• Nu blaft de kat, en fluit de hond.
• Wij rennen toomeloos, maar vlug,
• Op liefdevleuglen, rug-aan-rug,
• Om met uw bruid, gelijk de vlieg,
• Den dood t' hervinden in den wieg.