De drie vluchtelingen

• Het eerst zag ik de vrouw, dat ligt
• nu eenmaal in mijn aard.
• Hoe gerimpeld was haar gezicht
• (een berglandschap in kaart).
• Door welk hels en aards gericht
• werd haar geen leed bespaard?
•  
• Onder de doek rond het gelaat
• sliertten wat haren grauw;
• zij stond daar als ene die staat
• —een doodvermoeide vrouw—
• op de hoek van een voorstadsstraat
• in sneeuw en winterkou.
•  
• Zij keek niet om naar de man,
• een pak in de ene hand.
• Ik dacht: dit is haar zoon. En dàn:
• zij zijn zeker hier gestrand
• en zij weten niet wat er van
• hen worden moet in mijn land.
•  
• In de ene hand het pakket
• gewikkeld in vaal papier;
• ter rechter met rode baret
• een mager meisje, wier
• verwilderde ogen ontzet
• vroegen: wat doe ik hier?
•  
• Het leek of de man wat zei aan
• de vrouw, die voor hen liep.
• Misschien: wij moeten verder gaan…
• En zij, in dromen diep,
• hoorde nauw zijn schuchter vermaan
• en ging alsof zij sliep.
•  
• Ik volgde hen over 't perron
• —de vrouw, de man, het kind—
• de trap af en uit het station…
• Waar Amsterdam begint
• scheen over het water de zon
• en woei een voorjaarswind.
•  
• De man lei het pak op de grond
• en knipperde in het licht;
• de vrouw , die zichzelve hervond,
• knoopte het jasje dicht
• van het kind; ik die bij hen stond
• liep door met dit gedicht.