In memoriam

• De blaren vallen in de gele grachten;
• Weer keert het najaar en het najaarsweer
• Op de aarde, en de donkre harten smachten
• Der levenden. Hij ziet het nimmermeer
•  
• Hoe had hij dit bemind, die duistre straten
• Die atmosfeer van mist en zaligheid,
• Wanneer het avond wordt en het verlaten
• Plaveisel vochtig is en vreemd en wijd.
•  
• Hij was geboren voor de stille dingen,
• Waarmee wij leven—maar niet even lang—
• waarvan wij 't wezen slaken in ons zingen,
• Totdat wij zinken, en met ons de zang.
•  
• Het was een herfst als nu: de herfsten keren,
• maar niet de harten, na hun korten dag;
• Wij stonden, wreed van menselijk begeren,
• In de ademlooze kamer waar hij lag
•  
• En voor altijd is dit mij bijgebleven:
• Hoe zeer veel stiller dood dan slapen is;
• dat het een dag'lijks wonder is, te leven,
• en elk ontwaken een herrijzenis.
•  
• Nu weer hervind ik mij in het gewijde
• Seizoen, waar de gevallen blaren zijn
• Als het veeg zonlicht van een dood getijde
• En denk: hoe lang nog leef ik in die schijn?
•  
• Wat blijft ons over van dit lange derven,
• Dat leven is? Wat dat ik nog begeer?
• voor hem en mij een herfst die niet kan sterven;
• zon, mist en stilte, en dan voor immermeer.