Het huisje in de duinen

• Muurbloemen bloeiden voor het lage raam.
• Het late middaglicht was warm en bronzen,
• en de ongerepte stilte klonk als gonzen
• van vele kleine vleugelen te zaam.
•  
• En achter het beschutte, kleine huis
• verhieven zich de wit-geblaakte duinen:
• een strakke hemel stond boven hun kruinen;
• haast niet te horen was het zeegeruuis.
•  
• Hier scheen de macht van 't onheil te vergaan,
• één ogenblik. Hier scheen 't geluk bereikbaar,
• de lome druk der daaglijksheid ontwijkbaar
• binnen de grens van een beperkt bestaan.
•  
• Welke is die mensen ingeschapen drang,
• die geen vervulling duldt van het begeerde,
• maar altijd van hun zwakke harten weerde,
• waarnaar zij joegen, heel hun leven lang ?